دعاوی حقوقی

دعاوی حقوقی

دعاوی حقوقی به هرگونه دادخواهی که در آن رفتار خاطی عنوان مجرمانه نداشته باشد و مجرم تنها ملزم به پرداخت خسارت شود گفته می شود.در دعاوی حقوقی دادخواست پس از تنظیم توسط وکلای حقوقی، در دفاتر خدمات الکترونیک قضایی قابل پیگیری است.این گونه دادخواهی ها در صورت لزوم به شوراهای حل اختلاف و در موارد حساس تر به محکمه های حقوقی برای رسیدگی ارجاع داده می شود و نیازی به حضور در دادسرای عمومی انقلاب ندارد.
بر خلاف آنچه در جامعه تصور می شود دعاوی حقوقی دارای پیچیدگی هایی است که حضور یک کارشناس حقوقی را طلب می کند. چگونگی طرح داد خواست، ضمیمه ها و هزینه ها، نحوه دفاع در دادرسی همگی نیازمند تجربه و اشراف به موضوع دارد. تیم حقوقی رویای سبز با حضور کارشناسان و مشاوران با تجربه بهترین همراه شما در دعاوی حقوقی خواهد بود.

دادگاه ها و صلاحیت ها

دادگاه ها برای دعاوی حقوقی دارای دو نوع صلاحیت هستند. دادگاه با ”صلاحیت نسبی” مشخص می کند کدام دادگاه حقوقی در کدام یک از حوزه های قضایی صلاحیت رسیدگی به دادخواهی را داد؛ و قواعد مشخص شده در این دادگاه ها بر کلیه دادگاه های عمومی و اختصاصی لازم الاجراست.
هر دادگاهی با عنوان “صلاحیت ذاتی” با توجه به سه عامل : صنف (دادگاه کیفری،جزایی، حقوقی، مدنی و دادگاه های اداری)، درجه (دادگاه بدوی و یا تجدید نظر) و نوع (عمومی و یا خصوصی) تشکیل می شود. و متناسب با نوع دادخواهی پرونده به دادگاه با صلاحیت ذاتی ارجاع می یابد. قواعد مربوط به صلاحیت ذاتی جزو قواعد آمره محسوب می شوند و در رابطه با نظم عمومی هستند.
در نتیجه افراد درگیر در دادخواهی حقوقی یا غیره …. نمی توانند متفق القول برای حل دعاوی خود به دادگاه های بدون صلاحیت ذاتی مراجعه کنند.
در صورتی که دچار مشکلات حقوقی هستید و نیاز به حضور در دادگاه دارید؛ میتوانید از تیم حقوقی رویای سبز برای موفقیت با کمترین هزینه یاری بگیرید.

قرار

طبق ماده 299 قانون آیین دادرسی مدنی: چنانچه رای دادگاه در رابطه با ماهیت دعوا و قاطع آن به صورت جزئی و یا کلی باشد، حکم است و در غیر این صورت، قرار نامیده می شود. بدین ترتیب قرار دادگاه رای قطعی نیست و فاقد برخی شروط لازم برای حکم است. قرار ها دارای انواع مختلفی هستند و بهتر است شخص درگیر بواسطه یک مشاور حقوقی با آنها آشنا شده تا بتواند از زیانِ ناآگاهی جلوگیری کند.
وکلای با تجربه رویای سبز همراه شما، برای حل هرگونه دعاوی حقوقی هستند.

انواع اعتراض به دادگاه های حقوقی

اعتراض به رای دادگاه به پنج شیوه صورت می گیرد.
– واخواهی اعتراضی ست که به احکام غیابی دادگاه پس از تاریخ ابلاغ حکم می توان داشت؛ تا از اجرای حکم جلوگیری شود و دادگاه حکم جدیدی صادر کند. واخواهی مختص کسانی است که در دوران دادرسی در جلسات حضور نداشته اند و بدلیل غیبت می توانند نسبت به حکم صادر شده اعتراض کنند. افراد داخل ایران تا بیست روز و افراد خارج از ایران تا دو ماه پس از تاریخ صدور حکم می توانند در همان دادگاه درخواست واخواهی دهند.
– تجدید نظر همچون واخواهی ست با این تفاوت که طرفین دعوا در پروسه دادرسی حضور دارند ولی در نهایت به حکم صادر شده توسط دادگاه معترض هستند. البته برخی از حکم ها قابل تجدید نظر نیستند که در ماده 331 قانون آیین دادرسی مدنی مشخص شده اند.
– در رسیدگی فرجامی انطباق و یا عدم انطباق رای مورد درخواست فرجام از جهت مقررات قانونی و یا موازین شرعی مورد بررسی قرار می گیرد. ماده 367 قانون آیین دادرسی مدنی احکام قابل فرجام خواهی در دادگاه بدوی را مشخص کرده است. همچنین موارد فرجام خواهی احکام دادگاه تجدید نظر در ماده 368 نام برده شده اند.
دیوان عالی کشور مرجع رسیدگی به فرجام خواهی است. این دادگاه به صورت خصوصی و بدون طرفین دعوا برگزار می شود و رای نهایی به آن ها ابلاغ خواهد شد.
– اعتراض ثالث مربوط به زمانی ست که حکم صادر شده به حقوق شخص سومی آسیب وارد کند و آن شخص دخالتی در دعوا و پروسه دادخواهی نداشته است.  شخص سوم حق دارد به رای صادر شده توسط دادگاه به عنوان شخص ثالث اعتراض کنند.
شخص می تواند قبل از اجرای حکم اعتراض خود را اعلام نماید و بعد از اجرای آن در صورتی می توان اعتراض کند که ثابت شود حقوقی که اساس و مأخذ اعتراضات به جهتی از جهات قانونی ساقط نشده باشد.
– اعاده دادرسی به دو بخش اصلی و طاری تقسیم می شود. مطابق با ماده 432 قانون آیین دادرسی مدنی “ اعاده دادرسی اصلی عبارت است از اینکه متقاضی اعاده دادرسی به طور مستقل آن را درخواست نماید و اعاده دادرسی طاری عبارت است از این که در اثنای یک دادرسی، حکمی به عنوان دلیل ارائه شود و کسی که حکم یاد شده علیه او ابراز گردیده نسبت به آن درخواست اعاده دادرسی نماید.”
همچنین ماده 426 قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می کند؛ “نسبت به احکامی که قطعیت یافته ممکن است به جهات ذیل درخواست اعاده دادرسی شود:
–    موضوع حکم مورد ادعای خواهان نباشد.
–    حکم به میزان بیشتر از خواسته صادر شده باشد.
–    وجود تضاد در یک حکم که ناشی از استناد به اصول یا به مواد متضاد باشد.
–    پس از صدور حکم اسناد جدیدی مطرح شود.

 

ثبت درخواست مشاوره دعاوی حقوقی


    فهرست